در جستجوی....(از کتاب ترانک های تنهایی من آماده ی چاپ)

 

 

در

 در جستجوی........

 

قاتلان شقایق را

به من

نشان دهید

تا

انگشت عسل

به دیوار کشم !

یک دو بیتی( از کتاب یک کوچه نگاه)

 

 

دلم در طره اش پیدا نمی شد

گره بد خورده بود و وا نمی شد

رهایی کی توان دل راست می گفت

کسی همتای آن یکتا نمی شد

حکمت 88 نهج البلاغه (از کتاب جرس فریاد می دارد 1)

 

حكمت 88-دو عاملِ ايمنيِ مسلمين ( اخلاقي ، معنوي )

امانان في الارض وَحَكَى عَنْهُ أَبُو جَعْفَرٍ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيٍّ الْبَاقِرُ ع   أَنَّهُ قَالَ:

كَانَ فِي الْأَرْضِ  أَمَانَانِ مِنْ عَذَابِ اللَّهِوَ قَدْ  رُفِعَ أَحَدُهُمَا فَدُونَكُـمُ الْآخَـرَ فَتَمَسَّكُوا  بِهِ،

 أَمَّا الْأَمَانُ الَّذِي رُفِعَ فَهُوَ رَسُولُ اللَّهِ ص، وَ أَمَّا الْأَمَانُ الْبَاقِي  فَالِاسْتِغْفَارُ  قَالَ اللَّهُ تَعَالَى،

 وَ ما كانَ اللَّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ وَ أَنْتَ فِيهِم، وَما كانَ اللَّهُ مُعَذِّبَهُمْ وَ هُمْ  يَسْتَغْفِرُونَ قال الرضي، و هذا

 من محاسن الاستخراج   و لطائف الاستنباط.     

Ali-al- Baqir ,   peace be   upon    bo Imam  Abu  Jafar 

  Mohammad

binth of them , has   related      from  Amirul Momineen

(A.S.) that

he said :   There were two sources  of deliverance 

 from  the Divine

punishment , one  of   which   has been raised  up,

while the   other

is  before   you  .   You should    therefore  adhere

to it.The source 

deliverance which  has   been   raised  up    is  

  the   prophet  of

Allah  (May  He bless   him  and his descendants ) .

while the source

 of deliverance  that  remains is seeking  of  

 forgiveness .   Allah 

the   glorified  has said ," And God  is not

to  chastise

 them while you are  among  them , nor is God

 to chastise them

while yet  they seek forgiveness ."

 

و درود خدا بر او، فرمود  : ( امـام   باقر عليه السّلام ازحضرت

   امير المؤمنين عليه السّلام نقل فرمود) : دوچيزدرزمين مايه ي

 امان ازعذاب خدابود: يکى از آن دو برداشته شد ، پس ديگـرى را

دريابيد وبدان چنگ زنيد، امّا امانى که  برداشته شد رسول خدا

صلّى اللّه عليه و آله وسلّم بود، و امـان باقى مانده، استغفار

کـردن است، که خداى بزرگ  به رسول خدا فرمود: «خدا آنان را

عذاب نمى‏کنددرحالى که تو درميـان آنانـى، و عذابشان نمى‏کند تا آن

  هنگام کـه استغفار  مـى‏کنند» (اين روش استخراج نيکوترين  

لطايف معنى، ظرافت سخن ازآيات قرآن است).

شعر «  سها  »

جهـــان نه جاي درنگ است ، دیگران رفتند

خوش است، گر كه تو حظّی در اين سرا بكني

به هست و راه محمّد (ص) توان سعادت يافت

سزاست نيمه شبي هم ، خدا   خدا  بكني

حکمت 89 (از کتاب جرس فریاد می داردجلد1)

 

حكمت  89-راه اصلاح دنيا و آخرت (اخلاقي ، تربيتي ، اجتماعي )

وَ قَالَ ع :مَنْ أَصْلَحَ مَا بَيْنَهُ وَ بَيْنَ اللَّه، أَصْلَحَ اللَّهُ مَا بَيْنَهُ  وَ بَيْنَ النَّاسِ،

 وَ مَنْ أَصْلَحَ  أَمْرَآخِرَتِه أَصْلَحَ اللَّهُ لَهُ أَمْرَدُنْيَاهُ، وَمَنْ كَانَ لَهُ مِنْ نَفْسِهِ 

 وَاعِظٌ،  كَانَ عَلَيْهِ مِنَ اللَّهِ حَافِظٌ.

 Amirul  Mominee (A. S.)said :  If a

man  behaves  properly  in   matters

between  himself  and   Allah ,  then

Allah   keeps   proper   the    matters

between him  and other  people, and

    if a man keeps proper his  affairs  of

 the next life, then Allah keeps proper

   for   him  the  affairs  of   this  world .

  Whoever  is a preacher for himself is

و درود خدا بر او، فرمود:کسى که ميان خود وخدا اصلاح کند، خداوند ميان او

 و مردم را اصلاح خواهد کرد، و کسى که امور آخرت را اصلاح کند، خـدا 

 امور دنياى او را اصلاح خواهد کرد،وکسى که ازدرون

 جان واعظى دارد، خدا را بر او حافظى است.

شعر «  سها  »

اگر تو  با  خدايت يار گردي

جهانی  برتو  رام و دوست  سازد

  وگر اصلاح  سازي  کار   فردا

به كامت    هر چه   را نيكوست سازد

تو با نفس   درون چون   واعظي باش

كه از  تو   هرچه  ميل   اوست  سازد

 

 

 

نگاه ( از کتاب دو زبانه ی بوی دست های تو)

 

نگاه

 

قناري ها

 

ترا فرياد زدند

مگر نگاهشان

به حركتِ لب هايم بود  ؟ !

 

 

Glance 

Canaries

called you 

perhaps, their looks

were at my lip movements !

 

 

 

 

 

 

 

 

شعر ناب آتش(از کتاب تب لحظه ها)

               

 شعر ناب آتش

اي خوشــتر از هر آتـش،  مُردم درآب آتش

خوابم ،ولي چه خوابي؟ خوابي چوخواب آتش

با  شـعله‌ي نگـــاهي  جانــم بســوز ، ورنــه

با  خنـ‌ـده اي بســـوزم ، مــن اضـطراب آتش

امشب كه دَور ماه است،من صـبح را نخواهم

گـو بـر زمين بخشـــكد ،  صــد آفتــاب  آتش

اي دوزخِ  درونــــم  از هسـتي‌ام  مترســــان

بگـــذار تا  بنوشـــم  ، يـك لـب شـراب آتش

امشب بگو نريــزد ،  از ابــرِ عــود عطـري

اين ما و اين  طــراوت ، اين هــم گـلاب آتش

تا شانه دست عشـق ‌است  نـام سـياوشـم  ده

تـا گيســـوان  ببـافم ، در پيـچ  و تــاب  آتش

در يادمـان عشــقم ، صد چلـچراغ جـاري‌ست

بگـــذار تـا  بــرقصـــم  در  مـاهـــتاب  آتش

شعرت «سها» نباتي است،درمحفل عزيـزان

آتش بپــا  نمـــودي ، با  شـــعر  نـــاب آتش

 

 

 

دو رباعی از کتاب ساقه های سبزصبح آماده ی چاپ)

 

 

او پشت دلم دوباره زد تق تق تق

رندانه و با اشاره زد تق تق تق

گفتم که یواش مردمان می فهمند

لج کرد و سرِ مناره زد تق تق تق

**     **     **

از تو سر زلف پیچ و تابش با من

گو فتنه کند بگو حسابش با من

تا آخر عمر این من و شیوه ی تو

کوتاه میا دل خرابش با من

محراب خون ( از کتاب معراج دل آماده ی چاپ)

 

محراب خون

دمي كه ساحت محـراب ،غرق خون مي شد

بنــاي گنبــــد نُه طاق ، بیســتون مي شد

جهــید بـس به فلـق،خـون لالـه ی محراب

ز سرخ بستر خـون ، طاق آبگــون  مي شد

نبـــود جــاي تفّــرج، كه جـــانمـاز علي

زجوي تارک خونبــار،  لاله گــون مي شد

كسي كه بحــر بلنــدي، عمود جــاری بود

به موج كشــتي معـراج ، در سکون مي شد

كجاست قبلـه كه بیند ، به سيل خون پسرش

همو كه از دم تيغــش، فلــك زبون مي شد

دگر كدام علي، بــوي نـان به كوچــه برَد؟

كه كاش جاي علي، این زمين نگون مي شد

نشـست ننـگ ســـياهي ، به دامن تاريــخ

در آن دمي كه علي داشـت، نیلگون مي شد

كشيد ملجـم شب ، تیـــغ بر ســرِ خورشید

كه كاش برسر شب ، کـوفه واژگون مي شد

اگر نبـــود خــــدا ، داغــدار ایـــن ماتم

شكـيب  از دل اجــزای كاف و نون مي شد

نبـــود داد و حيــایي «سها»، در آن بیـداد

و گـرنه چـاک ، دل شــام قيرگــون مي‌شد

 

مسمط خواسته ی دل(از کتاب دل کاغذی آماده ی چاپ)

 

«مسمّط»

خواسته‌ي دل

 

اي مهِ شـب شـكنم، خيـز كه ديدار كنيم

گاهِ وصل است، بيا خون به دل خار كنيم

زندگي چيست مگر، تا به خودآن تاركنيم

خيز تا این دو سه دم، عشرت  بسياركنيم

وقت آن نيست كه غم، برسرِما چيره شود

روز پر طلعت ما ، همچو شـبِ تيـره شود

من به يك نيم نگه، دل به صفـايت  دادم

در دل وسينه‌ي خود ،موطن و جايت دادم

روي همچون گل خود،هديه به پايت دادم

وه كه من هستي خود ، روي نمايت  دادم

روي بگشـا و مـرا، محـو تماشـا بگـذار

چشـم مشـتاق مــرا، غـرق تمـنّا مگـذار

 

روي همچـون‌مه خود ،ازچه برافروخته‌اي

از چه بر قـامت دل ،جامه‌ي غم دوخته‌اي

شمع‌سان ازچه سبب ، پيكرِخود سوخته‌اي

من ندانم ز كـه ایـن شيوه، توآموخته‌اي؟

ایـن نفـس مي گذرد ، برسـر دل آر مـرا

تا نبرده‌ ست فلـك، پـرور وخوش دارمرا

 بيـن كه از چـهر فلـك، لؤلؤ تر مي بارد

در دل پـاك صـدف ، دّر و گهر مي بارد

در ســر بـاد صـبا، ميــل، سـفر مي آرد

از سـرِ دختـرِ گل ، مقنــعه بــر مي دارد

از چه درزلف سـيه روز نهان سـاخته اي

در دل خلق جهـان، وَلــوَله انداختـه اي؟

 شـانه بر زلف سحر، سلسه ي تاب كشيد

سُرمه‌برديده‌ي‌شب، وسوسه‌ي‌خواب‌كشيد

آسمان بررخ‌خود، وَسمَه و سُرخاب كشيد

در بهـاران نسِـزَد ، فرقـت احبـاب كشيد

خيـز تا لوحـه‌ي غـم ، در گـذر آب زنيم

بوسـه اي در دل شب ، بررخ مهتاب زنيم

 وه چه زيبا كه شوم، درحَرَمت محرم راز

گردم آیيـنه و، آرم نگـهت بـر ســرِ ناز

زخمه بردارم و، پُر نغمه کنم پرده ي ساز

عقـده‌ي دل بكنـم ، با شـكن موي تو باز

اين همه سـبزه وگلزار، براي من وتوست

چشمه وگلشن وكهسارسزاي من توست

 

 

این‌جهان فرصت‌آن نيست سرآيد ‌به مِحَن

زنـدگي باید و آسودگي و دشـت و دمن

قصّـه‌ي تلـخ زياد اسـت ، نيارش به دهن

خيزوخوش‌باش‌كه«فردانه تو ماني ونه‌من»

این‌عروسِ دوزبان مهر ووفاكارش نيست

بسكه پيمان شكنَد،هيچكسي يارش نيست

 بایـد از جامِ شـفق ، بـاده‌ي گلفـام گرفت

چشم‌شب بست‌و، مه از كنگره‌ي بام‌گرفت

در سراپرده  لبـي ، از دولـب جـام گرفت

شعرِ ترخواند و ، دمي راحت وآرام گرفت

این جهان در نظرم، اي مهِ هشيار دَم است

خيزوبس هلهله كن، ديده ي بيداركم است

چون چنین است ، بيا درصف عشّاق شويم

چون تن وسايه بهم ، عاشق ومشتاق‌شويم

جمله در ملك وفـا، شـهره‌ي آفـاق شويم

بیش از ایـن رهسپرِكعبه‌ي ميثــاق  شويم

چون«سها»نيست برآن، تا زتو ، بردارد دل

آنقـدر صبـر كند ، تا بـه تو ، بسـپارد دل

 

 

 

 

 

 

 

 

 

صدای پای باران(از کتاب دل کاغذی آماده ی چاپ(

 

صدای پاي باران 

دلـم دیشـب سـرِ ديرينــه ها داشــت

نگـاهـي تــا  دل  آيينــه ها  داشــت

نگــاهي كـاو قــدم در اوج  مــي زد

ز پـروازش جـوانــي مـوج  مــي زد

دلــم بـــود و شــب شــهر فرنـگش

مــن و افســانه هـای رنـگ رنـگش

هنــوز آن روزگــاران بــاورش بـود

شــراب صبــح ده  در ســاغرش بـود

ز شهر وهرچه در شهر است  غم داشت

سـرودي پا به پــاي چشمه  كم داشت

بخــورجيـن  سـفر گلــقند تـر ريخت

بـر آتشـدان ره اســپند  مــه بيــخت

ز اهــل بـاغِ شـب شبتــاب برداشـت

ز  خيـل تـوش ره مهتـــاب برداشـت

خیال و میل من بربال خود بست                                      

 

به پـروازي  به قـاف سـدره  بنشست

 

مـرا  مي بـرد و در بــالا گـذر داشت

ز حـالم  بـا دل و جـانش خبـر داشـت

شـبی  را   در  حریــر نــور  خفتيــم

فلـك گـل گفت و ما  هـم  نيـز گفتيم

چـو فرهـادي كه شـيرين مقصـدم  بود

ســليمـان بــودم و  او هُـدهُـدم  بـود

ز كـوي و کوچـه های شـب  گذشـتيم

هـر آنچـه بـود و مي آمــد  نوشــتيم

ز مشـرق كم كمـك خورشـید سـرزد

به چشـمم خوشـه هــای نـور پــر زد

هــوایي  بــود  سـرشار  از  نجـابـت

قنــاتي بــــود  ممــلو  از وجـاهـت

تبسّــم از شــقاق كـــوه  مي‌ريـخت

تـو گويي نيشـكر بر جوي مي بيـخت 

ســکوت درّه هـا  از چشـمه  پُـر بـود

بـه گـوش بــرهّ ها گلگـوش  دُر بـود

ز رنـگ و بوي ده  دل رنگ و بو ديد

هبـوط دختـــر  رز در ســــبو ديــد

بـه شــكر ایـن ســـفر آلاله چيــدیم

چه زيبــا شـد پسـين آنجا  رســيديم

حيـاطي بـود و نخــلانش ثمـر داشت

ز خرمـا شب چراغاني به سـر  داشـت

ميانـش چــاه آبــي پُــر قــدح  بـود

كنـارش حوض پـاكي چـون شبح  بود

درونــش ماهيـــاني مســـت بـــاده

چــو اجـدادم به باطـن صـاف و ساده

بـر او تخــتي و بـر او  سـاز و بـرگم

بهــار هســتي ام  بــابــا بــزرگــم

عبــاي بنـدگي دایم  بــه تـن داشـت

كتـابي در خَفـا بـا مــا سـخن داشـت 

وجـودش مــرتـع عـطر و حنـا بــود

ســراپايــش چــو تنديـس حيـا بـود

وقـار و مــردمــي تن پـوش  نامـش

حجــاب و پختــگي بــار كــلامـش

تدابيــرش چـو شـب بـوي ســخاوت

تعــاريفش چــو كنـدوي  حـــلاوت

عبــايش تيــره  وپشــتش  خميــده

لبــش خنــدان و ابرويــش چميــده

هـوا و عشـق خالـــق قبــله گـاهـش

طلـوع  صبــح صــادق در نگـاهــش

به مقــداري كه بـا مــا گفتـگو كـرد

ز تختش رفـت و با خـلوت وضو كرد

نـمي گويم كـه او از عـامه بــه بـود

ولـي دانـم كـه بـس محبوب ده  بـود

زماني كاو ز خود دل كنـده  مي‌رفـت

درُ مســجد بپــايش سـجده مي‌رفـت 

محـرّم هــا كـه گـاهِ  واحســين بـود

لبــش عطـشان لفـظ يا حســـين بود

به صــدر صـف به صـف آيينه مي‌زد

هــزاران كـوه غــم بـرســينه  مي‌زد

اگـرچه خــانه مشـتي آلونـك داشت

وليــكن كهنـه  دالانــي خنك داشت

نه سـنگي بود و نه رنـگ و نه كاشي

چه خـوش بـود آن  صـفاي آب‌پاشـي

در آن مادربـزرگم هــالــه  مي چيـد

ز بــاغ جانمــازش لالــه مـي چيــد

هــر آن ظهري كه گرما تلـخ  مي شد

در آن  دالان عسل ها طبــخ مـي شـد

تمــام گفتـه هــا  در بـــاب دل بـود

دلـم مفتــونِ  عــطر آب و گِـل  بـود

به مـا  مــادربــزرگـم الفتـي داشـت

برامــان از اتــاقش خلــعتي داشــت 

به هـر حمدي كه ما را حلـيه  مي كرد

به مــا انجــير نــابي هديـه  مي كرد

ز انجيــري كـه باغـش با وضــو بود

ز بــاغ ســـبز اســتهبـان از او بــود

* * *

حيـاط غرب دالان بـس  شگون داشت

به گردش سنگفرشي قـاب گون داشت

شــمالـش  ســر پنـــاهي عـارفــانه

زمســتانخــانه اي بـــس  عـاشـقانه

ســرم  مسـت نمــاي تــك رواقـش

دلــم گــرم هــــواي آن اجــاقــش

زمســتانها كـه ســرما  پَرسـه مي زد

چــه آتش ها كه پـا در عرصه مي زد

به گِـردش يكــدلي و نقــل و  چـايي

عمــو  و عمّــه و اقــوام و دايــــي

خدنــگ غمــزه هـا در چـلّه گه  بود

تمــام ديــده هــا در يـك نگـه  بود 

صـفا  بود و صـــداي پــاي بـــاران

ســـرود  نــاودان و ســوز  يـــاران

در ایـن خشــتي اتـاق ســقف چـوبي

گــپ آيينــه  بـازي بــود و خــوبي

پـدر افســـانه هـــی كهنه مي خواند

كتــاب دلكــش شهنامــه مي خـواند

من و بــابــا بـزرگــم گـرمِ آن بـزم

به شــوق شــام ديگر عزممـان جـزم

دل مــن بـــود و  بــردن  بــردن  او

لـــب مــن بــود و شــكرّ خوردن او

پگــاه  زنـــدگيّ  و  صبــح  ديــدن

شــراب عــاطــفه  از  او خــريــدن

چـو در چشـمم نگاهـش خانه مي كرد

به نــاز پنــجه مويـم شــانه مي كرد

بـه جـرأت او محبـت مكتبــش بــود

كه دایـم ایـن دو بيتــي بر لبـش بـود  

«دلــي  دارم  خريــــدار  محبّــــت

كـــزو گـرم اســـت  بـازار محبّــت

لبــاسي دوختــــم بــ رقـــامـت دل

ز پــــود محنــت و تـــار محبّـــت»^۱

تــو گـويي او تـراش چـهر مـن بـود

طنيــن  پـاي نـي در شـعر مــن بـود

چـو حجــب كفتـران كــال محجـوب

نگـاهم مي چكـيد از جَيـب آن خـوب

تو گـویي چشم  من هم شعر مي خواند

به پاســخ  این خـط پر مهر مي خواند

«محبـت آتشـي در جــانـم افروخـت

كـه تـا دامـان محشــر بايـدم سوخت

عجــب پيــراهنــي بهـــرم بريــدي

كه خيــاطّ اجــل ميبــايدش دوخت»^۲

نـه آن دردانـه در روحـم اثــر داشت

تمـام واژه هــا رنــگ  دگـر داشـت

۱ و۲.بابا طاهر

شمیم گیسوان سبز سایه     

 

بـه ‌رويـم خيمــه مي‌زد لایــه لایــه

 

مـرا از خــانـه تــا كُهپــايه مي بُـرد

بـه  ديــدار نـــزول آيـــه مي بــرد

بهــاری طــرفــه و سـيزده  بـدر بود

تمــــام اهـــل دِه  از  دِه  بـــدَر بود

قنـاتي بــود و گـردش  بيــد مجنـون

ز آب  و سـايه سُـكري عيـن معجـون

كنـــارش تلّـي و در ديــد هـر كـس

بــر او بــابــونــه های زرد نــورس

فضـا مي شـد گـل و گـل عطـر پاشي

ز بــوي پونــه هـای ســبز وحشــي

حـلاوت بـود و عشـق و  يـكّه تـازي

پســرها مســتِ مســتِ تـاب  بـازي

چـه دل‌هـايي كه آن‌جا لرزه مي خورد

گــره بـر طــرهّ های ســبز مي خورد 

در آن فيــروزه دشـت پــرخــلايــق

زميـن مفــروش گــل بود و شــقايق

كســي عيـش بهـاران سـدّ  نمي شـد

بــروي فـــرش گلــها رد نمي شــد

نســیم مســت شــب در بـاغ هشـيار

دم عيسـي وَشَـش تــا صــبح بيــدار

زفيــض روي شــبنم كوزه هـا نـوش

ز نـوش آب زيـرش سِــهره مدهـوش

غـزل در سـرمه  دانش نطـفه‌ي عشـق

دو بيـتي بـر لبـانـش تحــفه‌ي عشـق

چونـاني پختــه و بـر دســت مي شد

فضــا از عطـر آن سـرمسـت  مي شد

هـر آن پيـري كه چهري با خدا  داشت

چــو پيغمـبر خـدا دانــد بهـا  داشـت

هـر از گـاهي كه طبلي بــود و سازي

چـه شـيرين بــود رســـم تركه بازي 

نــه عـزلت  بــود و نـه انـدوه پيـري

جــوانـي بـود و  گــاه بهــره گيـري

درون  کوچـه های پـر خـم  و  پيــچ

بســاط ســادگــي بــود و دگر هیچ

تــراش نــور مـــه در هــر گـذاري

گــذرگــاه پـرســتو هـــر  ديــاري

خــروس دوره گــرد دور کــوچــه

صـدا مي زد صـدا نقــل و كلـوچـه

ز ســنگ آســياب بــاد شـب خيــز

بهـاران مي چكيـد و صـوت گل  بيز

مـن  آواز  خوشـش  در  پنجـه دارم

ز انفــاسـش ســبد ها غنــچـه دارم

هنـوز آن گيسـوان شـب بلنـد اسـت

نفيــر نالـــه‌ي نـي در كمنـد اســت

در آن قحـطيِّ حيـــرت بـار  انـدوه

كه هـم شب خفتـه بود وهم ده و كوه  

حریــر ســينه هــای تشـــنه‌ي  آب

بدســت چيـره دســت چشـم مهتـاب

درون بــرکـــه‌ي روييـــده از نــور

بلـــور ســاق گنـدم  بــا تــن عـور

جــوانــي زنـده دور از چشـم مـردم

قــدح پيمــاي چشــم مســت  گندم

در آن مســتیِّ مســـتان ره شــــب

صــدايي مي شــنيدم همـره  شـــب

به آهنـگي كه لعـل تـازه مي ســفت

جــوان با قاصدك اين‌گـونه مي گفت

«خوش آن ساعت كه يـار از در درآيو

شــوِ هجــــران و روز غـم سـرآيـو

ز دل بيرون کنم جـان را به صد  شوق

هـمي بينــم كه جايــش دلبـر آيـو»^۳

۳. بابا طاهر 

زمـان بگـذشت و آبــم قطــره‌اي داد

بـــه موهـايـم لعــاب نقـــره اي داد

ز بيــداري به خـــواب كـورم افكنـد

ز شــيرينــي بـه آب شــورم افكنـد

ز فكــرم شـاخه‌ي تصـوير  خشــكيد

ز چهــرم بوســه های نـاب  ترســيد

فغـــاني كـه نبــايـد گشـت  بـایــد

عــروجي كـه نشــايد گشــت شـايد

دوتــاشـان از شـراب نــور خـوردند

به ديـدار خــدا  تشـــريـف بــردنـد

دلم مـاند و دلـي كه نيسـت  راضــي

مـن و آن خــاطـرات كوشك‌قاضــي^۴

 

۴. کوشک قاضی نام روستایی در سه کیلومتری جنوب شرقی

فسا ومحل تولّد اینجانب(جوادجعفری «سها» است

 

 

 

 

.

 

 

 

 

معراج دل(ازکتاب تب لحظه ها)

                   

 معراج دل

كم كمك صبح است و چشمان  نیمه باز

چشــمه جوشان است و هنگــام نمــاز

مي زنـد نــوزاد مشـرق ، ونــگ ونـگ

مي كند بر خــواب نوشـين عرصه تنگ

بر تــو مي خوانَــد خروس  از زيـر لب

مي پــرانَد خــواب دوش از چشـم شب

مـــي رســـد  بانـــگ اذان  از راه دور

مي زند گـــل بوســـه بر انــدام نــور

سِـهره مي خــوانَد ســرودِ بـاغ ، بـاغ

ژالـــه مي شــويد غبــار از روي راغ

خنــده مي لغـزد  به لب ‌هـاي تمشــك

غنــچه مي رقصـــد به زير بيدمشــك

كي دگـــر هنگـامه ي خوابيــدن اسـت!

ديــده وا كــن گاه دلبــر ديــدن اسـت

وقــت احـــرام گـــل احســاس هاست

هَروَلــه در رنـگ و بــوي  ياس هاست

وقــت پُـر فيــض اذان بوئيــدن  است

در وضـــوي صبـح دل روئيــدن است

بایــد از ایـــن خــانه  سوي خُـم شدن

در دل ســـجّاده  در  او گُــــم شـــدن

 

گم شدن آنســان كه مانَد از  تـو پوست

پُر شوي از يـاد و نـام و عشـق دوست

گُم شوي كـز خــود نپــرسي چيسـتي

بگــذري  وز خــود نپــرسي كيســتي

لــذّت بــا او شــدن  همزيسـتي سـت

ورنــه  باقــی زنـدگي  در نيستي ست

بایـد از انـوار ايمـــان  هــالــه چيــد

جــانمــاز آورد و از  آن لالـــه چيـــد

لاله هــا را دســته دســته بسـته كرد

بســته ها را روي هــم  گلدســته كرد

پـس گــــل و گــلدســـته را  آواز داد

بــر فــرازش رفـــت و دل پــرواز داد

وان نه پــروازي كه  پـَـربــازي شوي

بلكه پــر بــازي كه خــود رازي شوي

بگــذري زينجا كه جــاي مرده هـاست

پَر كشــي آنجــا كه اوجـش تا خداست

خود زني نقشــي كه تارش محكم است

بشــكني این بـت كه نامــش آدم است

 

 

آري آري ،  مي توان ايــــن  گـــونه بود

مي‌تـــوان عطــر آفرين چون پونـه بود

مي‌تـــوان  آلوده رخــت كهنــه  سوخت

مي‌تـــوان از مخـمل گـل ، جـامـه دوخت

مي‌تـــوان بـــاغ  پـــرســـــتو آب داد

مي‌تـــوان   بر چشـــم آهـــو خواب داد

مي‌تـــوان دســــتان ماهــي را فشــرد

همرهـــش پــس کوچـه ي دريا  شمـرد

مي‌تـــوان بـر تـــارک مــه لانــه كـرد

تا ســـحر گيســوي شب را  شانه  كـرد

مي‌تـــوان در كـــام پوپـك  شعر كاشت

شعر سرشـــارِ خــوشِ   پُر مهـر كاشت

شـعر گويـــايي كه جـــان پويـــا كنـد

آســــمان را  زيـــر پَـــر جويـــا كنـد

شـــعر دلهـــايي «سها» كه  طيـر داشت

شــعر آنجـــايي كه  قــرآن سير داشت

آبشار سوخته(از کتاب تب لحظه ها)

             

 آبشار سوخته

«آمدي حالا كـه مــن»  دســت بهارم ســوخته

دست ابرم ، دست‌ سبزم ، برگ و بارم سـوخته

گفته بودی يك دو لب در شــور مي خواني مرا

این چه خـارج خوانـدني؟ حالا كه تارم سـوخته

من همان مـوجم كه دريا مي سرودم  قايق ات

كز ســر آوارگي ها، چشــمه ســارم ســوخته

تو شکســته بســته مي نوشـي دلِ  خيّامـي‌ام

كاش مي ديــدي كه شعرت، شــهريارم سوخته

من تو را مي خواســتم تا ســرخ كاكُـل بشكفم

واي مــن ديــر آمدي ، بــاغ انــارم  ســـوخته

خســته پاييــن مي چكي، از خيـس بازوي  دلم

من همـــان كوه سـتبرم ، آبشــارم ســوخته

يك دو ليوان جاري ام  درکوچه سـارانت هنوز

بس «سهایي» آمـدي،  من جویبــارم سـوخته

 

 

جوانه ها(ازکتاب دو زبانه ی بوی دست های تو)

 

جوانه ها

 

به وجد مي آورند

رديف و قافيه هاي نگاهت

جوانه هاي احساسم را

 

بگذار

در شعرهايت برقصم .

 

 

 

Sprouts 

How rapturous 

the rhyme and rhythm of your look

! make the sprouts of my feeling  

 

let me

dance in your poems

 

 

 

 

 

 

 

حکمت 90 نهج البلاغه (ازکتاب جرس فریاد می دارد 1)

 

حكمت 90  -شناخت عالِم آگاه ( علمي ، اعتقادي )

وَ قَالَ ع: الْفَقِيهُ كُلُّ الْفَقِيهِ مَنْ لَمْ يُقَنِّطِ النَّاسَ مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ،

 وَ لَمْ يُؤْيِسْهُمْ مِنْ رَوْحِ اللَّهِ وَ لَمْ يُؤْمِنْهُمْ مِنْ مَكْرِ اللَّهِ.

 

Amirul Momineen (A.S.) said : A perfect

 jurist of Islam is he

 who does not  let  people  lose   hope  from

   the mercy of

Allah , does not make him despondent of 

 Allah`s kindness and

does  not  make  him  feel  safe   from

Allah`s punishment 

و درود خدا بر او، فرمود : فقيه کامل کسى است که مردم را از

آمرزش خدا مأيوس ،وازمهربانى اونوميد نکند،وازعذاب ناگهانى

 خدا ايمن نسازد.

شعر  «  سها     »

فقیه  آن کس  که هم  در وعظ و تفسیر                   

کند   جمع   خماران   ،  مست   توحید

دهد   پیغام    رحمت   بر   همه   خلق                

 نسازد  کس  ،  ز لطف  دوست  نومید

 

حکمت 91 نهج البلاغه (از کتاب جرس فریاد می دارد 1)

 

حكمت 91 - راه درمان روان (روانكاوي، روانشناسي باليني ) (  علمي ، اخلاقي )

 وَ قَالَ ع : إِنَّ هَذِهِ الْقُلُوبَ تَمَلُّ كَمَا تَمَلُّ الْأَبْدَانُ فَابْتَغُوا لَهَا طَرَائِفَ الْحِكَمِ.

 

Amirul Momineen(A.S.)said:These hearts

get dejected as the

   bodies  get dejected : so look for  beautiful

   wise sayings for

  them

 

و درود خدا بر او، فرمود: همانا اين دل‏ها همانند بدن‏ها افسرده مى‏شوند،

پس براى شادابى دلها، سخنان زيباى حکمت آميز را بجوييد.

 شعر «  سها  »                                 

دلم از نيش سخن هاي حسودانه گرفت

  کو بياني كه دل تنگ مرا شاد كند  !

حکمت 92 نهج البلاغه (از کتاب جرس فریاد می دارد 1)

  

حکمت 92-والا ترين دانش(علمي ، تربيتي )

وَ قَالَ ع :  أَوْضَعُ الْعِلْمِ مَا وُقِفَ عَلَى اللِّسَان، وَ أَرْفَعُهُ مَا ظَهَرَ فِي الْجَوَارِحِ وَ الْأَرْكَانِ.

Amirul Momineen (A.S.)said :The most

humble knowledge   is that  which remains

 on the  tongue  and  the   most

honourable one is that which manifests

 itself  through  ( action 

 of )  limbs  and organs of the body

و درود خدا بر او، فرمود: بى‏ارزش‏ترين دانش، دانشي است که بر سرزبان است،

 و برترين علم، علمى است که در اعضا و جوارح آشکار است.

شعر «  سها  »

هر كه چرخاند  زبان ، گفته ي او دانش نيست

دانش آن است كه ثبت است  در اعضاي  وجود

 

تارشکسته(سروده ی سرکارخانم سیما سلیمان پور)برگرفته ازکتاب پلکان های نقره ای

 

سیما سلیمان پور

شاعري كه منظومه‌ي دريا را مي‌شناسد و با ترنّم خيس ابرها دير آشناست.

 شاعري كه ‌آسمان صاف وآبي، سبزي كشتزار، زرد شب بوها و سرزندگي

 پر آب شاليزارهاي سبز،همه وهمه دراشعار وانديشه‌هايش حضوري روشن

 و عاشقانه دارند.

تار شكسته

 خـــدايا دلم ســــاز غــم مي‌زند                                                                                  

و آرامشـــم را بــــه هــم مي‌زند

 و شـــلاّق چشمـــان آشفتـــه‌اي                                                                                  

مرا روز و شب‌ بيش و كم مي‌زند

  تو كـــولي‌تـــرين مـرد  آواره‌اي                                                                 

كه نبضت چنيــن با دلــم مي‌زند

  در آواز چشمـــانت اي آشنــــا!                                                                                   

غـــزل هاي داغي قــــدم مي‌زند

خـــدايا من از سمت غـــم آمدم                                  

 كه «تــارم» فقط  از تو دم مي‌زند

من امشب شكستم  كـه باور كني                                                                                  

 دلـــم با شكستـــن قلـــم مي‌زند

 

زلف بور چشمانت(از کتاب تب لحظه ها)

                        

زلف بورچشمانت

اي ستاره  وفور چشمانت

مي شناسم  عبور چشمانت

ديده بگشاكه خوشه‌ي خورشيد

پر كشـد از بلور چشمانت

ديده ام التماس خودهرروز

در نگاهِ صبـور چشـمانـت

چه غزل‌هاي خوب شيريني است

درنمــك زارِ شـورِچشـمانت

عاشـقم،عاشـقم ،ولـي آبم

از حيا، در حضورِ چشمانت

وه چه هنگامه‌ي دل انگيزي‌ست

در افـق‌هـاي  دُور چشـمانت

هيچ تر از غبـار ره شـده‌ام

آفرين  بر غـرور چشـمانـت

چه شود گر«سها» زند در وَهم

شانه  بر  زلف  بور چشمانت

 

 

 

حکمت 93 نهج البلاغه(از کتاب جرس فریاد میدارد1)

 

حكمت 93- فلسفه ي آزمايش  ها (اخلاقي ،‌اجتماعي )

 وَ قَالَ ع :لَا يَقُولَنَّ أَحَدُكُمْ  اللَّهُمَّ إِنِّي  أَعُوذُ بِكَ مِنَ الْفِتْنَةِ ، لِأَنَّهُ لَيْسَ أَحَدٌ إِلَّا

 وَ هُوَ مُشْتَمِلٌ عَلَى فِتْنَةٍ،وَلَكِنْ منِ‏اسْتَعَاذَ فَلْيَسْتَعِذْ مِنْ مُضِلَّاتِ الْفِتَنِ ، فَإِنَّ اللَّهَ

 سُبْحَا نَهُ يَقُولُ، وَاعْلَمـُوا أَنَّما أَمْوالُكُمْ وَ أَوْلادُكُمْ فِتْنَةٌ،وَمَعْنَى  ذَلِكَ  أَنَّهُ

 يَخْتَبِرُهُمْ، بِالْأَمْـوَالِ وَ الْأَوْلَاد  ِلِيَتَبَيَّنَ السَّاخِطَ  لِـرِزْقِهِ ، والـرَّاضِيَ بقِسمه

 وَ إِنْ كَانَ  سُبْحَانَهُ أَعْلَمَ  بِهِمْ مِنْ أَنْفُسِهِمْ،وَ لکِن لِتَظْهرَالْأَفْعَالُ الَّتِي بِهَا

 يُسْتَحَقُّ الثَّوَابُ وَ الْعِقَابُ،  لِأَنَّ بَعْضَهُمْ  يُحِبُّ الذُّكُورَ يَكْرَهُ وَ الْإِنَاثَ، وَ

 بَعْضَهُمْ يُحِبُّ تَثْمِيرَالْمَالِ وَ يَكْرَهُ انْثِلَامَ الْحَال.

Amirul Momineen (A.S.) said :None of 

 you should  say, O, Allah ,I seek your

 protection  from  trouble  ,  because 

  there   is no one who is not  involved  in 

 trouble   ,  but whoever seeks Allah`s  protection

  he  should seek  it  from the misguiding  trouble

because Allah says : And  know you !  That  your

 wealth   and your children  are  a

temptation, (Quran 8:28 )and its  meaning 

 is  that He  tries  you with  wealth  and 

progeny in order to distinguish one 

 who  is  displeased with his livelihood form the

one who is happy with what he has  been  given .

 Even though Allah knows   them  

more than they know themselves yet 

He does   so to let them perform actions with

which they earn reward or punishment

 because some of  them  like  to have males

 and dislike to have females , and some

 like to amass wealth ,and dislike adversiTY 

و درود خدا بر او،فرمود: فردى از شما نگويد: خدايا ازفتنه به تو پناه مى‏برم،

 زيــرا کسى نيست كــه در فتنه‏اى نباشد، لکن آن که مى‏خواهد به خداپناه

بَرد،از آزمايش‏هاى گمراه کننده پناه ببرد، همانا  خداىسبحان مى‏فرمايد:

«بدانيدکه اموال و  فرزندان شما فتنه شمايند» معنـى اين آيه آن است که

خـدا انسان‏ها را با اموال وفرزندانشان مى‏آزمايد، تا آن کس که از روزى خود

ناخشنود، وآن که   خرسند است، شناخته شوند،

گرچه خداوندبه احوالاتشان از خودشان آگاه‏تراست،تا کردارى که استحقاق

پاداش يا کيفر دارد آشکارنمايد، چه آن که بعضى

مـردفرزندپسررادوستدارندوفرزنددختررا نمى‏پسندند،وبعضى ديگـرفراوانى

 امـوال را دوست دارند واز کاهش سرمايه نگرانند.

شعر «  سها  »

اي که از گردش اين چرخ زمان بي خبري                 

روز و شب ها همگی ،محنت فرداي توأند

بر خود وكرنش و تعظيم كسان غرّه مباش                         

کاینهمه ، بازي و  بازيچه ي  حالاي    توأند

خانه و همسر  و اولاد  ، ترا گرچه نکوست                              

 ليك اينها   ،  همگي  فتنه ي دنیای  تو أند

آزمون   است عزيزا –نکند    فاش      شود                                

که منال  و  زر  نا سفته ،  خـداهاي  توأند !

 

حکمت 94(از کتاب جرس فریاد می داردجلد 1)

 

حكمت 94-شناخت نيكي ها و خوبي ها (اخلاقي ، تربيتي )

   وََ سُئِلَ  عَنِ الْخَيْرِ  مَا هُو ؟  فَقَالَ لَيْسَ  الْخَيْرُ أَنْ يَكْثُرَ مَالُكَ وَوَلَدُكَ وَ

لَكِنَّ الْخَيْرَأَنْ يَكْثُر عِلْمُكَ،  وَأَنْ  يَعْظُمَ حِلْمُكَ  وَ أَنْ تُبَاهِيَ النَّاسَ بِعِبَادَةِ 

رَبِّكَ، فَإِنْ أَحْسَنْتَ حَمِدْتَ اللَّهَ وَإِنْ أَسَـأْتَ اسْتَغْفرْتَ اللَّهَ، وَ لَا خَيْرَفِي الدُّنْيَا

 إِلَّا لِرَجُلَيْنِ،رَجُلٍ أَذْنَبَ ذُنُوباًفَهُوَ يَتَدَارَكُهَا   بِالتَّوْبَةِ،  وَ رَجُلٍ يُسَارِعُ فِي الْخَيْرَاتِ،

  

Amirul   Momineen  (A.S.)  was   asked what is

   good  and  he  replied  :  Good   is not that

your wealth   and   progeny should

be much, but good is that your  knowledge

should be much , your forbearance  

shouldbe great , and that   you   should  vie   with

other people in worship of Allah . 

If you do good deeds you thank Allah,

 but  if you commit evil you seek

forgiveness of Allah

In this world good is for two persons

  only the man who commits  sins but rectifies

 them by repentance and the man who

hastens towards good actions  

(ازامام پرسيدند"خيرچيست" ؟

فرمود:  خوبى آن نيست  کـه مال و  فرزندت بسيار شود، بلکه خيــر

 آن است  کـــه   دانش تو فراوان، و بردبارى تو بزرگ و گـران  مقدار

 باشد، و در پرستش پروردگار درميان مردم  سرفراز باشى، پس اگر کار

 نيکى انجام دهي شکرخدا به جا آورى، واگربد کردى از خدا آمرزش

خواهى. در دنيــا جز براى دو  کس خير نيست.يکى گناه کارى که

 با توبه جبران کنـد، و ديگر نيکوکارى کـه در کارهاى نيکو شتاب ورزد.

    شعر « سها  »

    كسي كه  در شب  و روزش  خداي بشناسد                     

   به  علم  کوشد و این  چند  روزه  کم  خوابد

  دو كس ز  خیر جهان   بهره  مي تواند   برد                            

 كه   خوب  معني   این   خاکدانه    در     يابَد

يكی   نموده   گناهي   ،  كــه سخت  با    توبه                          

  ز قید  هــــر چه  گناهان  خـويش     رو  تابَد

    دگــــر سخیّ    خدا    همّت    نکـو    كاري                              

  که عشق ورزد     و    در  كار نيك    بشتابد

 

درون آینه (قاسم پرهام "سایه"

 

قاسم پرهام

متولد سال ۱۳۱۵ روستای صحرارود فسا.شاعری است بی ادعا، متین و دلسوخته که ازبیت بیت

غزل هایش زلال عشق می چکدودر شاعری «سایه» تخلص دارد.

                    درون آینه

اگر به قامت سرو تو کس نظاره کند

بسان غنچه ز تن جامه پاره پاره کند

به بزم عاشق دلخسته ات دمی بنشین

که ناز بر فلک و فخر بر ستاره کند

روا مدار که هر رهگذر گلی چیند

ز باغ حسن تو وباغبان نظاره کند

ز آسمان جمال تو کم نمی گردد

بر عاشقی که قناعت به یک ستاره کند

بیا و چهره بر افروز پیش پروانه

که بهر سوختنش لحظه ها شماره کند

درون آینه دیدم که نرگس مستت

نگاه بر تو نماید، به ما اشاره کند

اگر نوید وصالت به ما رساند باد

حرام بادش اگر سایه استخاره کند

چو "سایه" می رود این دل به ظل قامت تو

گمان مبر که از این کار خود کناره کند

 

برای هیچ (از کتاب آماده چاپ قنوت باد)

 

 

برای هیچ

برای هیچ 

چرا

این همه آب را

به ریسمان می بندیم !

 

و برای نان

این همه

آب بی افسار می خوریم ؟!

یک دو بیتی از کتاب ساقه های سبز صبح در دست چاپ)

 

 

گلی و همنشینم تا همیشه

ز چشمت ناز چینم تا همیشه

تو از نسل همه آئینه هایی

به پایت می نشینم تا همیشه

یک دوبیتی (از کتاب یک کوچه نگاه)

 

 

درآن روزی که ماه تو درخشید

زشرمش تور شب پوشیدخورشید

هر آن نازی که در خلقت خدا داشت

به یک چشمک به چشمان تو بخشید

حکمت 95 نهج البلاغه(از کتاب جرس فریاد می دارد جلد 1)

 

 

حكمت 95 -تقوي و ارزش اعمال (اخلاقي )

وَ قَالَ ع :  لَا يَقِلُّ عَمَلٌ مَعَ التَّقْوَى وَ كَيْفَ يَقِلُّ مَا يُتَقَبَّلُ. 

Amirul Momineen (A.S.) said :Action 

 accompanied by fear of Allah does not   fall short ,

 and  how can a thing fall short that

 has been accepted  

و درود خدا بر او، فرمود: هيچ کارى با تقوا اندک نيست، و

چگونه اندک است آنچه که پذيرفته شود.

شعر«  سها  »

به  يك  اشاره   تواني    دل    خدا  بردن

كه هيچ غمزه به تقوا ، قليل و اندك نيست

 

حکمت 96 نهج البلاغه(از کتاب جرس فریاد می داردجلد 1)

 

حكمت 96- ارزش علم و بندگي (اخلاقي ، علمي )

َ قَالَ ع:  إِنَّ أَوْلَى النَّاسِ بِالْأَنْبِيَاء أَعْلَمُهُمْ بِمَا جَاءُوا بِهِ، ثُمَّ تَلَا :"إِنَّ أَوْلَى النّاسِ بِإِبْراهِيمَ

 لَلَّذِينَ اتَّبَعُوهُ،وَهذَا النَّبِيُّ وَالَّذِينَ آمَنُوا"الْآيَةَ،  ثُمَّ قَالَ إِنَّ وَلِيَّ مُحَمَّدٍ مَنْ أَطَاعَ اللَّهَ وَ إِنْ

بَعُدَتْ لُحْمَتُهُ،وَ إِنَّ عَدُوَّ مُحَمَّدٍمَنْ عَصَى اللَّه وَ إِنْ قَرُبَتْ قَرَابَتُهُ.

Amirul   Momineen (A.S.)  said  :The Persons  

most attached to the prophets are those   who

  know most   what   the prophets have brought  .

Then  Amirul Momineen  recited the   verse 

" Verily of men the  nearest  to   Abraham , are

 surely those who followed him and this Our)

 prophet ( Mohammad) and those

who believe "  (Quran 3: 68)."Then  he said  :

 The friend of Mohammad  is he who obeys Allah,

even  though  he may have  no  blood  relationship ,

and the enemy of Mohammad  is  he whodisobeys 

 Allah even though he mayhave near   kinship  

و درود خدا بر او، فرمود: نزديک‏ترين مردم به پيامبران،داناترين آنان است، 

به آنچه که آورده‏اند .سپس اين آيه را تلاوت فرمود:«همانا نزديک‏ترين مردم

 به ابراهيم آنانندکه پيرواوگرديدند، ومؤمنانى که به اين پيامبر خاتم پيوستند» .

(سپس فرمود) دوست محمّد صلّى اللّه عليه و آله وسلّم کسى است که خدا را

اطاعت کند هرچند پيوند خويشاوندى او دور باشد، و دشمن محمّد صلّى اللّه

عليه وآله وسلّم کسى است که خدا را نافرمانى کند،

هر چند خويشاوندِ نزديک او باشد.

شعر«  سها  »

اي كه خواهي به جهان ، سرور و سرمَد باشي                

شرطش اين است  كه خود در ره احمد باشي

از  دل  و باطن  تو ، موج   زند   ابراهيم                     

وز لب و گفته وکردار ، محمّد( ص) باشي

 

 

صدای پای باران( ازکتاب دل کاغذی آماده ی چاپ)

 

      صدای پاي باران

 

دلـم دیشـب سـرِ ديرينــه ها داشــت

نگـاهـي تــا  دل  آيينــه ها  داشــت

نگــاهي كـاو قــدم در اوج  مــي زد

ز پـروازش جـوانــي مـوج  مــي زد

دلــم بـــود و شــب شــهر فرنـگش

مــن و افسـانه هـای رنـگ رنـگش

هنــوز آن روزگــاران بــاورش بـود

شــراب صبــح دِه  درسـاغرش بـود

زشهر وهرچه درشهراست غم داشت

سـرودي پا به پـاي چشمه  كم داشت

بخــورجيـن  سـفر گلـقند تـر ريخت

بـر آتشـدان ره اســپند  مــه بيــخت

ز اهــل بـاغِ شـب شبتــاب برداشـت

ز  خيـل تـوش ره مهتــاب برداشـت

 

خيـال و ميـل من بـر بــال خود بست

 

به پـروازي  به قـاف سـدره  بنشست

مـرا  مي بـرد و در بــالا گـذر داشت

ز حالم  بـا دل و جانش خبـر داشـت

شـبی  را  در حریــر نــور  خفتيــم

فلـك گـل گفت و ما  هـم  نيـز گفتيم

چو فرهادي كه شـيرين مقصـدم بود

ســليمـان بــودم و  او هُـدهُـدم  بـود

ز كـوي و کوچـه های شب  گذشـتيم

هـر آنچـه بـود و مي آمــد  نوشــتيم

ز مشـرق كم كمـك خورشـید سـرزد

به چشـمم خوشـه هـای نور پـر زد

* * *

هــوایي  بــود سـرشار از نجـابـت

قنــاتي بــــود  ممــلو  از وجـاهـت

تبسّــم از شــقاق كـــوه  مي‌ريـخت

تـو گويي نيشـكربرجوي مي بيـخت

 

ســکوت درّه هـا از چشـمه  پُـر بود

 

بـه گـوش بــرهّ ها گلگـوش دُر بـود

ز رنگ وبوي ده دل رنگ وبوديد

هبـوط دختـــر  رز در ســــبو ديــد

بـه شــكر ایـن ســـفر آلاله چيــدیم

چه زيبــا شـد پسـين آنجا رسـيديم

* * *

حيـاطي بـود و نخــلانش ثمـر داشت

ز خرمـا شب چراغاني به سـرداشـت

ميانـش چــاه آبــي پُــر قــدح  بـود

كنارش حوض پاكي چون شبح بود

درونــش ماهيـــاني مســـت بـــاده

چـو اجدادم به باطن صـاف وساده

بـراو تخــتي و بـراوسـاز و بـرگم

بهــار هســتي ام  بــابــا بــزرگــم

عبــاي بنـدگي دایم  بــه تـن داشـت

كتـابي در خَفـا بـا مـا سـخن داشـت

 

وجـودش مــرتـع عـطر وحنـا بــود

 

ســراپايــش چــو تنديـس حيـا بـود

وقـار و مـردمي تن پـوش  نامـش

حجــاب و پختــگي بــار كــلامـش

تدابيــرش چو شب بـوي سـخاوت

تعــاريفش چــو كنـدوي  حـــلاوت

عبــايش تيــره  وپشــتش  خميــده

لبــش خنــدان و ابرويــش چميــده

هـوا و عشـق خالـــق قبــله گـاهـش

طلـوع  صبــح صـادق در نگـاهــش

به مقــداري كه بـا مــا گفتـگو كـرد

ز تختش رفـت وبا خلوت وضو كرد

نـمي گويم كـه او از عـامه بــه بـود

ولـي دانـم كه بـس محبوب ده  بـود

زماني كاو زخود دل كنـده مي‌رفـت

در مســجد بپـايش سـجده مي‌رفـت

 

محـرّم هــا كـه گـاهِ  واحســين بـود

 

لبــش عطـشان لفـظ يا حســين بود

به صـدرصـف به صـف آيينه مي‌زد

هــزاران كـوه غــم بـرســينه  مي‌زد

* * *

اگـرچه خــانه مشـتي آلونـك داشت

وليــكن كهنـه  دالانــي خنك داشت

نه سـنگي بود ونه رنگ و نه كاشي

چه خوش بـود آن  صـفاي آب‌پاشـي

در آن مادربـزرگم هــاله  مي چيـد

ز بــاغ جانمــازش لالــه مي چيــد

هــرآن ظهري كه گرما تلخ  مي شد

در آن  دالان عسل ها طبـخ مي شـد

تمــام گفتـه هــا  در بـــاب دل بـود

دلـم مفتـونِ  عـطر آب و گِـل  بـود

به مـا  مــادربــزرگـم الفتـي داشـت

برامــان از اتــاقش خلــعتي داشـت

 

به هـرحمدي كه ما را حلـيه مي كرد

 

به مــا انجــير نــابي هديـه  مي كرد

ز انجيــري كـه باغـش با وضـو بود

ز بــاغ ســـبز اســتهبـان از او بــود

* * *

حيـاط غرب دالان بـس شگون داشت

به گردش سنگفرشي قاب گون داشت

شــمالـش  ســر پنـــاهي عـارفـانه

زمســتانخــانه اي بـس  عـاشـقانه

ســرم  مسـت نمـاي تـك رواقـش

دلــم گــرم هــــواي آن اجــاقــش

زمســتانها كـه ســرما  پَرسـه مي زد

چــه آتش ها كه پـا در عرصه مي زد

به گِـردش يكــدلي و نقــل و  چـايي

عمــو  و عمّــه و اقــوام و دايــــي

خدنــگ غمـزه هـا در چـلّه گه بود

تمــام ديــده هــا در يـك نگـه  بود

صـفا  بود و صـــداي پــاي بـــاران

ســـرود  نــاودان و ســوز  يـــاران

در ایـن خشــتي اتاق سـقف چـوبي

گــپ آيينــه  بـازي بــود و خــوبي

پـدر افســانه ها ی كهنه مي خواند

كتــاب دلكــش شهنامــه مي خـواند

من و بــابــا بـزرگــم گـرمِ آن بـزم

به شـوق شـام ديگرعزممان جـزم

دل مــن بــود و  بــردن  بــردن او

لـــب مــن بــود و شـكرّ خوردن او

پگــاه  زنـــدگيّ  و  صبــح  ديــدن

شــراب عــاطــفه  از  او خــريــدن

چـودرچشـمم نگاهـش خانه مي كرد

به نــاز پنــجه مويـم شــانه مي كرد

بـه جـرأت او محبـت مكتبــش بــود

كه دایم ایـن دو بيتـي بر لبـش بـود

 

«دلــي  دارم  خريـدار  محبّــت

 

كــزو گـرم اســت بـازار محبّــت

لبــاسي دوختــم بــرقـــامـت دل

ز پــود محنــت و تــار محبّـت»^۱

تـو گـويي او تـراش چـهر مـن بـود

طنيــن  پـاي نـي در شـعر مـن بـود

چـو حجــب كفتـران كــال محجـوب

نگـاهم مي چكـيد ازجَيـب آن خـوب

تو گـویي چشم  من هم شعرمي خواند

به پاســخ  این خـط پر مهر مي خواند

«محبـت آتشـي درجانـم افروخـت

كـه تا دامان محشـر بايـدم سوخت

عجــب پيــراهنـي بهـــرم بريــدي

كه خيـاطّ اجـل ميبايدش دوخت»^۲

۱و۲ = بابا طاهر

نـه آن دردانـه در روحـم اثر داشت

تمـام واژه هــا رنــگ  دگـر داشـت

شـــميم گيســوان ســـبز ســـايــه

بـه ‌رويم خيمـه مي‌زد لایــه لایــه

مـرا از خانـه تـا كُهپــايه مي بُـرد

بـه  ديــدار نـــزول آيـــه مي بــرد

بهـاری طــرفـه و سـيزده بـدر بود

تمــــام اهـــل دِه  از  دِه  بــدَر بود

قنـاتي بــود و گـردش  بيــد مجنـون

ز آب  وسـايه سُـكري عيـن معجـون

كنـــارش تلّـي و در ديــد هـر كـس

بــر او بــابــونـه های زرد نــورس

فضـا مي شـد گـل وگـل عطـر پاشي

ز بــوي پونــه هـای ســبز وحشــي

حـلاوت بـود و عشـق و يـكّه تـازي

پســرها مســتِ مســتِ تـاب  بـازي

چه دل‌هايي كه آن‌جا لرزه مي خورد

گــره بـر طــرهّ های ســبز مي خورد

در آن فيــروزه دشـت پــرخــلايــق

زميـن مفـروش گــل بود وشــقايق

كسـي عيـش بهاران سـدّ نمي شـد

بــروي فـــرش گلــها رد نمي شــد

نســیم مسـت شـب در بـاغ هشـيار

دم عيسـي وَشَـش تا صــبح بيــدار

زفيــض روي شــبنم كوزه ها نـوش

ز نـوش آب زيـرش سِـهره مدهـوش

غـزل درسـرمه دانش نطـفه‌ي عشـق

دو بيـتي بـر لبـانـش تحــفه‌ي عشـق

چونـاني پختــه و بـر دســت مي شد

فضــا از عطـرآن سـرمسـت  مي شد

هـرآن پيـري كه چهري باخدا داشت

چــو پيغمـبر خـدا دانــد بهـا  داشـت

هـراز گاهي كه طبلي بــود و سازي

چـه شـيرين بود رســـم تركه بازي

 

 

نـه عـزلت  بـود و نه انـدوه پيـري

 

جــوانـي بـود و  گــاه بهـره گيـري

درون  کوچـه های پـر خـم  و پيچ

بســاط ســادگــي بــود و دگر هیچ

تــراش نــور مــه در هــر گـذاري

گــذرگــاه پـرســتو هـــر  ديــاري

خــروس دوره گــرد دور کــوچــه

صـدا مي زد صـدا، نقـل وكلـوچـه

ز ســنگ آســياب بــاد شـب خيــز

بهـاران مي چكيـد وصـوت گل بيز

مـن  آواز خوشـش  در پنجـه دارم

ز انفــاسـش ســبد ها غنـچـه دارم

هنـوزآن گيسـوان شـب بلنـد اسـت

نفيــر نالـــه‌ي نـي در كمنـد اســت

در آن  قحـطيِّ حيـــرت بــار  انـدوه

كه هـم شب خفتـه بود وهم ده وكوه

حریــر ســينه هـای تشــنه‌ي آب

بدســت چيـره دـت چشـم مهتـاب

درون بــرکــه‌ي روييـــده از نــور

بلـــور ســاق گنـدم  بـا تــن عـور

جـوانـي زنـده دور از چشـم مـردم

قــدح پيمــاي چشــمِ مســت  گندم

در آن مســتیِّ مســـتان رهِ شــب

صــدايي مي شـنيدم همـرهِ  شـب

به آهنـگي كه لعـل تـازه مي سـفت

جوان با قاصدك اين‌گـونه مي گفت

«خوش آن ساعت كه يـار از در درآيو

شــوِ هجــــران و روز غـم سـرآيـو

ز دل بيرون کنم جـان را به صد  شوق

هـمي بينــم كه جايــش دلبـر آيـو»^۱

۱.بابا طاهر

 

زمان بگـذشت و آبـم قطــره‌اي داد

 

بـــه موهـايـم لعــاب نقـــره اي داد

ز بيــداري به خـواب كـورم افكنـد

ز شــيرينـي بـه آب شــورم افكنـد

ز فكــرم شـاخه‌ي تصـوير  خشـكيد

ز چهـرم بوسـه های نـاب  ترســيد

فغـــاني كـه نبــايـد گشـت  بـایــد

عـروجي كه نشايد، گشــت شـايد

دوتـاشـان از شـراب نـورخـوردند

به ديـدار خــدا  تشـــريـف بـردنـد

دلم مـاند ودلـي كه نيسـت راضــي

مـن و آن خــاطـرات كوشك‌قاضــي^۱

^{ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ}

1. کوشک قاضی نام روستایی در سه کیلومتری جنوب شرقی فسا ومحل تولّد اینجانب(جوادجعفری «سها» است

 

 

 

 

.

 

 

 

شمیم خواب ( از کتاب ترانک های تنهایی من آماده ی چاپ)

 

شميم خواب

 

 

 

از شميم پرسيدم :

 

با چه كسي

 در تهِ يك پيراهن بودي ؟

 خنديد

 كه گل  !

 

 

... ؟! (از کتاب ترانک های تنهایی من آماده ی چاپ)

   

... ؟!

 اشكش

 مرا نمي سوخت  !

 

 در گريه اش

آب كرده بود  !!