ترجیع بند(ای از همه بهتر) از کتاب تب لحظه ها

                       

«ترجيع بند»  اي از همه بهتر

الهـــا شـــــكر كــــازارم نـدادي

تــوانـــم دادي و بــــارم  نـدادي

به عشـق خود نمــودي پايبنـــدم

تنـــي بي درد و بـي عارم نـدادي

به چشـمم بسـتي از ايمـان حجابي

به بــاطل پـــاي ديـــدارم نـدادي

ز مهـــر خـود  زدي آتـش بجــانم

به  نـــاز دهـــر تيمـارم نـــدادي

نصيبـم دادي از گنــــج قنـــاعت

ز خــوان ســـفلـه افــطارم ندادي

دلـــم را بافتـــي از تــار رأفـــت

ز حقـد و كينـه مقـــدارم نـــدادي

گرفتي پيـــكرم در سـايه‌ي  لطـف

نشـــاطي پــاي  ديــوارم  نـدادي

زبــانم را  زدي قفـــــل امـــانـت

بيـــان و گفــتِ اســـرارم نـدادي

چسـان از بـاده‌ي عشــقت ننوشم

تـو كه جز عشـق پنــدارم نــدادي

مگو تو كيستي  اي بي نيـازم

که من دردانه ي معشوق بازم

بگوشــم جمـله خواندي هَل اَتَي را

فــرا را هـم نهـــادي والضّـحي را

نبــودم خضــر امّــا از ســـعادت

به جـامت لـــب  زدم آب بقــــا را

چنان محـو رُخت شد جسـم  وجانم

كه مـن سـرگشــته گُم كـردم قبا را

اشــاراتت چنــانم  كرد  مدهــوش

كه  مـن ازهم نـدانم دسـت و پا را

نِيَـم شــمعي كه از مُـردن  بگِـريَم

به پايـت جمــله ريـزم ماســوا را

هر آن كـاو جام عشـقت بر لب آرد

چه ترس ازنام وشـيخ و پارسا را

چنـان در بنــد بنـدم  ريشـه داري

كه  ديگـر بي اثــر بينــم دعـــا را

براهت هركه سردارد،سرش نيست

بكُـش ما را ،نخـــواهم خونبــها را

مگيـر از مـن تــو ایـن درد خدایی

خـدایی كن ،خـدایی كـــن، خــدا را

مگو تو كيستي اي بي نيـا زم

كه من ُدردانه ي معشوق بازم 

كجا منــزل کنــم از تــو مكيــن تر؟

كجا خيــمه زنـــم از تو بهــين تـر؟

كجا رو آورم ،كــآخـــر نرنجــــم؟

كجا دل واكنـــم، كـز تـو اميــن تر؟

كجا قـد خــم کنـم ، تا دون نگــردم؟

كجا سـربسـپرم ،كز تـو رهيـن تر؟

كجا طـاعت بَـرَم، تـا شـرك  نبـوَد؟

كجا هجـرت کنـم، كز تـو  قريـن تر؟

كجا مسـتی کنـم، تـا  او بپـوشـــد؟

كجا توبــه کنـم ،كـز تـو معيـن تر؟

كجا نعمــت خورم ،كـاو در نبنــدد؟

كجا حاجت برم ،كـز تو ضميــن تر؟

كجا بـر در زنــم ،كـاو در گشــايد؟

كجا نـازي كشــم ،كاو  نازنيــن تر؟

كجا حيــران شــوم، تـا گُم نگـردم؟

كجا پَـر گســترم، كز تـو مهيـن تر؟

كجا جــان بسـپرم ،مُلكـت نباشــد؟

كجا ربّــي، كه ربّ العــالميـن تــر؟

مگوتو كيسـتي اي بي نيـازم

كه من دردانه ي معشوق بازم 

به جانم از تـو بـس آتشفشان‌هاست

تـو پنهـاني و نقشـت  جمله پيداست

به گلــزار وجــودم عطــر نــابــي

نخورده‌باده چشمم‌مست ورسواست

بيادت دشت جانم رشك عيسي است

ز انــوارت دلـم چون طور سيناست

جدا شــد در پي‌ات روح من از جسم

نيــار از من خبـر كاين كار فرداست

چگـونه مي تـوانــم  رسـت از  تـو؟

نمـردن مسـتحب و  عشـق  اولاست

اگـر يعقوب‌هـا  وصــف تـو داننــد

نخواهنـد يوسـفي كاو را  زليخاست

نشـايد  پيــش  مــردم عشــقبازي

خوشا ياري كه او پيوسـته تنهاست

چگونــه  راز شـــيدایي  بپـوشـم؟

كه  عشق از آسـتينم شعله  آساست

مپرس‌ازمن كه حالم از تو چون‌است!

كه رنگ  چهـــره ام از دور پيداست

مگو توكيسـتي اي  بي نيازم

كه من دردانه ي معشوق بازم 

نبنـدم دل بـه دلبندي كه  فاني ست

الهــي بـا تو عمرم  جاودانــي ست

جهـان  با صاحب جان، دلفريب است

مـرا  بي تو، چـه جاي زندگانی ست

اگر نــوحم نخـواهم  هيــچ عمـري

كه  پايانش بـــلاي ناتــواني است

نخــواهم حشــمت و مـال  جهـانت

كه  قارون گشتنم از كورجاني است

چه حاجـت بر بهشــت و حور ما را

كه ما با تو سر وســرّي نهاني ست

نيــرزد گنـــج  قارونـم به زهـدي

كه مــار  نفس برآن ديده باني ست

نه جاي خفتنــم برتخت  گيتـي‌ست

كه پايش چوبي و مور آنچناني ست

بــه يكتا دلبــري گفتـــم  كه اَرِني

كه مي دانـم جوابـم لَن تـراني ست

مگو رسـوا شـوي، بيني كه هسـتم

مـده پنــدم كه  گوشم آشـنانيست

مگو تو كيستي اي  بي نيازم

كه من دردانه ي معشوق بازم 

بهــار و چهـره‌ي گلـزار از  تـوسـت

شــميم و عطـرِ در  اَزهـار از توست

خَم گيسو و چشـــمِ  مســت ميگون

نگـاه و غمــزه‌ي دلــدار از  تـوست

نســیم صــبح و  نــاز دخــتر گـل

نفير كبك و مرغ و ســـار از توسـت

در ومحـراب و صحن و مُهر و مسجد

بلوريـن ســاغرِ  خّمــار از تــوست

زميــن و آسـمان و عــرش  و گيتي

بهشــتي  حوريـان و  نـار از توست

شـباب و عشـق و مسـتيّ  و خماري

غمِ  پيـري و شــام تـار از  تــوست

جهــانِ هســتي و خلـق  درونـــش

هم از خواب و هم  از بيدار از توست

سـرِ گردنكشــان  در پهنـه‌ي  مُلــك

بـه تخـتِ سلطنت يا دار از توســت

همــــه راز درون از خشــــتِ   اوّل

چه در َوهم و  چه  در پندار از توست

مـگو تو كيستي اي بي نيـازم

كه من دردانه ي معشـوق بازم 

زعيــم  آدم  و حــــوّا تــو بينــــم

نديـــم موســيِ  والا  تــــو بينـــم

بـه همــراه عــروج ختـــم لـــولاك

ز قوســين،تا مكــين اقصي  تو  بينم

يگــانه محـــور جنبنـــده  افــــلاك

بقــاي گنبـــد خضـــرا تــو بينـــم

روان انـــس و روح هـــر چه هسـتي

مســخّر در يَــدِ بيضـــا تــو بينــم

دراین گســترده خوان رزق ونعمت

ســخي دلبــاز بي پـــروا  تو بينــم

اميــد گبـــر و هنـــدو  و  مســلمان

نعيـــم عـــارف و ترســـا تو بينـم

نه پنهــاني ،نه پيـــدا و نه ســـاكـن

نداري جـــا ولــي هر جــا تو بينــم

«بــه صـحرا بنگرم صـحرا تو بينم

بــه دريــا بنــگرم دريــا تو بينـــم

بهر جـا بنـگرم كـوه و در ودشــت

نشــان از قـامـت رعنــا تــو بينـم¹»

مگو تو كيستي ،اي  بي نيـازم

كه من دردانه ي معشـوق بازم 

1- باباطاهر

بســوزان ســـينه ام را، هر پگـاهي

بــه زاري  افكــنم ، هــر شـامگـاهي

مكـن  هرگـــز رهــا جــان  حزينــم

بينـــدازم  بـــه خـاك عـذر خـواهي

بگيــراز مـن ســرِ خواب گــران را

بــــه دردت  مبتــلايـم كـــن  الـهي

شــراب  عافيــت  در سـاغر توست

نخــواهــم هوشــياري ،هيچــگاهي

بـگو درمُلك عشـقت ،شهـره گردد

پریشــان مــو ســـپیدِ روســـياهي

مگــر يغمــا گــر دُردانـــه‌ي مصــر

نپــروردي عيـان ، در قعـر چـاهي

كجــا صنعتــگري ، جــز تــو توانَـد؟

زنـد در بطــن مـاهي ،حجـله گـاهي

مـن از ســيماي ابــراهيـــم گـويــم

گـل از آتــش برويَـد، گر تـوخـواهي

مخــواه از «جعفري» پنــدار ديـگر

كه او جـــز تــو نــدارد ،ديــدگـاهي

مگـو تو كيستي اي  بي نيـازم

كه من دردانه‌ي معشـوق  بازم

 

دختر فانوس (از کتاب بوی دست های تو )

 

دخترِ فانوس

 

نه

تو نفس هاي اطلسيِ نگاهم

تراشه هايِ مخملِ زرد

ريخته بر گيسوانِ آبشارِ يَشم

آخرين خاتونِ سلاله ي آدم

و تطهيرِ بركه ي شعر و غزل  !

شكفتي آن روز

در رنگين كماني از گل و تصوير

تا دخترِ فانوس

به اذنِ تو بر بام

و نور و آيينه

باد تكانِ پلك به هم زدنت باشند  !

 

The lantern`s daughte

Not at all

you , the breaths of the petunia of my look,

the chips of yellow velvet

hanging from ringlet of the green wraterfall,

the last lady of Adam's offspring,

and the purification of the pond of lyrics

flourished, that day

in a rainbow of flowers and images

so that the lantern's daughter may stand

on the roof with your

permission

                 and light and mirror

may off your twinkle  

 

 شكفتي

تا پَرچينِ باغ

خراميدنت را

و چلچراغِ نارنج ها

طراوتِ گونه هايت را به نقاشي نشينند  !

 

انگار كه از ديرينه روز

حُسنِ گلو سوزم شدي  !

 

دلم :

از چَكادِ باروَر تو

خوردانه چيد

و نامت

در تلاطمِ انديشه ام

به فرياد در آمد

 

You flourished

so that the garden`s fence

may depict your strut,

and the chandelier of orange trees

may paint your cheek`s freshness!

 

As though from the oldest time

You became the most beautiful one for me

My heart :

from your fertile personality

picked the seeds of thought ,

and your name

in the uproar of my thoughts

came into lament.

 

 نه توهرگز

آهن و سنگ

(یا)خط خوردگيِ آخرِ شناسنامه ام

نخواهی شد

 

تو غروبِ عشقِ من نمي شوي  !

 

 

No, you will never be

the stone and iron

(or) the extinction line on the last page

of my identification card .

 

you won't ever become

the sun set of my love either !

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

یک رباعی از کتاب (یک کوچه نگاه)

 

 با روی تو ماه را دو دل خواهم کرد

با بوی تو مشک را خجل خواهم کرد

با موی تو عالمی به زنجیر کشم

در کوی تو خلق را بهل خواهم کرد

بهانه چرا ؟ )از کتاب ترانک های تنهایی من آماده ی چاپ

 

 

بهانه چرا ؟

 

ندیدنم را

بهانه ای نمی خواهی

از این پس

مرده باد " ۰۲۱۳"

جلوس دوباره (نتشر نشده ها)

 

 

جلوس دوباره

به سوی خویش

می خوانی ام ، دوباره

از این تولد مطرود

از این دو روزه ی در تبعید

چقدر ، می میرم هر روز

و کسی نمی داند

که در حضور تو

آب و گِلم به غارت رفت

و روزی ، دیگربار

در جلوس تو

اعاده خواهم شد !

مرا به فانوس کوچه ات ، چشمانی

و تا طلوع ساحل تو

کرانه ای باید ساخت

 که اینجا

غریبستان است

و دنیا

 فقط بهانه ای ست ! !

حکمت 80 نهج البلاغه (از کتاب جرس فریاد می داردجلد 1)

 

حكمت 80-مؤمن و ارزش حكمت(علمي ، معنوي)

وَ قَالَ ع : الْحِكْمَةُ ضَالَّةُ الْمُؤْمِنِ،  فَخُذِ الْحِكْمَةَ وَ لَوْ مِنْ أَهْلِ النِّفَاقِ.

Amirul Momineen (A.S.)   said : A  wise saying

 is a lost article of the

believer . Therefore get wise sayings even

though from people of

hypocracy  

و درود خدا بر او، فرمود: حکمت گمشده ي مؤمن است، حکمت را

 فراگير هر چند از منافقان باشد.

شعر «  سها  »

بجوي    حكمت   اگر  در كف   منـافق ها  ست

که این خصیصه هم از ، جلوه های دانایی ست

حکمت 81 نهج البلاغه (از کتاب جرس فریاد می داردجلد 1)

 

حكمت 81- ميزان ارزش انسان ها (اخلاقي ، معنوي )

 

وَ قَالَ ع: قِيمَةُ كُلِّ امْرِئٍ مَا يُحْسِنُهُ قال الرضي و هي الكلمة التي لا تصاب لها قيمة،

و لا توزن بها حكمة و لا تقرن إليها كلمة

 

Amirul  Momineen  (A.S.) said  : The worth

 of every

 man is by his attainments

و درود خدا بر او، فرمود  : ارزش هر کس به  مقدار دانايى و

تخصّص اوست.(اين از کلماتى است

که قيمتى براى آن تصوّر نمى‏شود، و هيچ حکمتى هم سنگ

 آن نبوده و هيچ سخنى،

والايى آن را ندارد)

شعر «  سها  »

ارزش و قيمت هركس به توانمندي اوست

اي دل از خواب گران خيز كه كاري بكنيم

 

حکمت 82 نهج البلاغه (از کتاب جرس فریاد می دارد جلد 1)

 

حكمت 82- ارزش هاي والاي انساني (اخلاقي )

 

 

وَ قَالَ ع :أُوصِيكُمْ بِخَمْسٍ ، لَـوْ  ضَرَبْتُمْ  إِلَيْهَا آبَاطَ الْإِبِلِ لَكَانَتْ  لِذَلِكَ أَهْلًا ،  لَا يَرْجُوَنَّ

أَحدٌ مِنْكُمْ إِلَّا رَبَّهُ وَلَا يَخَافَنَّ إِلَّا ذَنْبَهُ ، وَ لَا يَسْتَحِيَنَّ أَحَدٌ مِنْكُـمْ إِذَاسُئِلَ عَمَّا لَايَعْلَُم،أَنْ

يَقُولَ لَا أَعْلَـمُ ، وَ لَا يَسْتَحِيَنَّ أَحَـدٌ إِذَا لَمْ يَعْلَمِ الشَّيْ‏ءَ أَنْ يَتَعَلَّمَـهُ، وعَلَيْكُــْم  بِالصَّبْرِ

فَإِنَّ الصَّبْرَمِنَ الْإِيمَانِ كَالرَّأْسِ  مِنَ الْجَسَدِ،وَ لَا خَيْرَ فِي جَسَدٍ لَا رَأْسَ مَعَه،  وَ لَا فِـي

إِيمَانٍ لَا صَبْرَ مَعَهُ. 

Amirul Momineen ( A. S.)   said :   I   impart

 to you five things  in  search  of  which  if  you

drive  your camels fast , you would  find  them

worth it  . No one  of  you  should  repose hope

save in Allah ;  no one of you should   fear any

thing    save    his   sin  ;  no  one   should   feel

 ashamed  of saying , I  do not know , when  he

is asked a matter which he does not know  ; no

one  should feel  ashamed  of  learning a  thing

that he does not know and you should  practice

endurance ,  because  endurance   for belief   is

 like      the head for the body ,  so  that  just   as

  there is no good  in   a  body  without  the head ,

   there is no  good in  belief   without   endurance .

 

و درود خدا بر او، فرمود: شما را به پنج چیـز سفارش مى‏کنم که اگر

براى آنها شتران راپرشتاب برانيد و رنج سفر را تحمّل کنيد سزاوار است:

 کسى ازشما جز به پروردگارخود اميدوارنباشد، وجز ازگناه خـود نترسد ،

واگرازيکى سؤال کـردند و نمى ‏داند، شرم نکند و بگويد نمى‏دانم، وکسى

درآموختن آنچه نمى‏داند شرم نکند، وبرشما باد شکيبايى ،که شکيبايى،

ايمان را چون سر است بـر بدن و ايمانِ بدون شکيبايى چونان بدنِ بى‏سر،

 ارزشى ندارد.

شعر «  سها  »

ببند چشم طمع بر دو دست  و كيسه ي خلق

كه جز به لطف خدا ، بر كسي اميدي نيست

****

مترس از دهن شير و بل بترس از خويش

كه وحشتي  به جهان ، بد تراز گناهان نيست

***

اگر ز پاسخ چيزي تو نا توان ماندي

حيا و شرم مدار و بگو " نمي دانم "

***

ترا به جرم ندانستن عيب و عاري نيست

به كس ترا چه خجالت ، گرش فرا گيري

***                                                                                                                                                                  

   به  كارها  همه  صبر و  شكيب  پيشه كنيد

كه صبرمثل  سر است  و تن اش همان ايمان

حکمت 83 نهج البلاغه (از کتاب جرس فریاد می دارد جلد1)

 

حكمت 83 -روش بر خورد با چاپلوسان (اخلاقي ، تربيتي )

وَ قَالَ ع : لِرَجُلٍ أَفْرَطَ فِي الثَّنَاءِ عَلَيْهِ وَ كَانَ لَهُ مُتَّهِماً أَنَا دُونَ مَا تَقُولُ وَفَوْقَ مَا فِي نَفْسِكَ.

Amirul Momineen  (A.S.)  said  :  about a man who

 praised him much , although he did not admire him.

"I am below what you express and  above what you

feel in your heart  

و درود خدا بر او،:(به شخصى که درستايش او افراط کرد،وآنچه دردل

 داشت نگفت)فرمود:

من کمتر ازآنم که بر زبان آوردى، و برتر از آنم که در دل دارى.

شعر «  سها  »

بيا ،  به  گوشه ي    قلبت  مرا  گرامي دار

كه وصف نوك زبانت سزاي چون من نيست

حکمت 84 نهج البلاغه (از کتاب جرس فریاد می دارد جلد 1)

 

حكمت 84 -مردم پس از جنگ ها (سياسي ، نظامي )

وَ قَالَ ع  :بَقِيَّةُ السَّيْفِ أَبْقَى عَدَداً وَ أَكْثَرُ وَلَداً.

Amirul   Momineen  (A .S .) said :The survivors of

a battle are large in number and have large progeny  

 

و درود خدا بر او، فرمود: باقى ماندگان شمشيروجنگ، شمار شان با دوام‏تر، و

فرزندانشان بيشتر است.

شعر «  سها  »

به  خط  خون  بنويسيد  بر     بقاي    شرف

كه نسل از پس شمشير ،  جاودانه تر  است

 

 

لاله ی صد داغ (ازکتاب دل کاغذی آماده ی چاپ)

 

 

لاله صد داغ

تو اي نجیـب تر از گـل، بهـار هـم آمد

نيــامدي و نگـاهت ، بـه كوچه كم آمد

گمـان کنم كه  به جوبار کوچه ام قهري

كه  آب از سـرِ سـر چشمه های غم آمد

و من غريب تر از، لالـه های هر صـحرا

بخون نشـستم و صـد داغ  بر دلــم آمد

كجاست صبح سـپيدي و گوشه‌ي نگهي

كه بگـذري و ببينـي چه بر ســرم آمد!

براستي گل من این چـه رسـم رفتن بود

كه جـان من به تـب و تلـخ بر لبـم آمد

مگر سـزاي دل عاشقان جگر سوزي‌ست

كه سـوخت سينه‌ي من تا سپیده دم آمد

ومن نظـر به نظـر اشک پـاره مي‌كردم

كه غم صـدا زد و ديدم كه همـدمم آمد

اگر طلـوع تو از من غـروب مي خواهد

بگو «سها» سحر از شـوق صبـحدم آمد

 

 

 

به از پدر بودی(غزلی از جاپ نشده ها )

 

 

به از پدر بودی

 

پدر ! وفای تو نازم که خوش گهر بودی

مرا تو همدم و همراز و همسفر بودی

در این دو روزه ی غربت که عمر نامش بود

توأم برادر و همپشت و پایور بودی

به هر بهانه که بارم زدوش می افتاد

تو آن توان و مرا تاب و بال و پر بودی

گهی که سنگ ملالت به قلب من می خورد

تو با تمام وجودت مرا سپر بودی

نبودی از دل من دور و لحظه ای غافل

همیشه ام نگران ، شام تا سحر بودی

اگر ز یک شب بی ماه می شدم دلگیر

توأم ستاره و هم شمس و هم قمر بودی

وگر به لهجه ی مادر نمی شدم در خواب

مرا ندیم و تو لالایی دگر بودی

نگشت جیب من از دست بخشش ات خالی

در این میانه عجب شاخ پر ثمر بودی

چه گویمت که به تحصیل من ترا چون شد !

عجیب مثل پیمبر تو با اثر بودی

نشد که یک سرسوزن بنالی از دستم

چقدر روز و شبان فکر این پسر بودی !!

نبود جنس صفایت دُری در این عالم

همان دُری که برایم چو تاج سر بودی

کجاست کاسه ی زمزم که پُرشود از تو

که از زلالی صد چشمه پاک تر بودی

"سها" نبودِ تو در باورش نمی گنجد

بیا بیا که برایم به از پدر بودی

جنون تلخ (از کتاب قنوت باد . آماده ی چاپ)

 

 

جنون تلخ

 مردي نخل وار

با نگاهي به آسمان

به سينه مي فشرد  ، خيابان را

و مي جَويد ، آفتابِ شهر

مويش

زاده يِ خار پشت

در خمِ چنگال سوتِ باد ،

و دستانش

 مي فشرد ، گلوي سبز دخترانِ آب !

بود ، زخميِ حمّام هاي پير

وجيبش ، پُر از آب نبات هاي جنونِ تلخ !

چه تلخِ شيريني !

 كه دانه اي از آن

به هيچ كس

 نخواهد داد !

 

 

 

خشک تشنه (غزلی از کتاب تب لحظه ها )

                      

 خشکِ تشنه

باز دیشب خنــده ام غم مي گریست

مُرده بــودم ، هاي هايم مي گریست

جویبـارم پُـر ،ز خشـــکِ تشنه بود

ابرِ آتش، تـش به حـالم مي گریست

گـــریه خيسِ اشك‌هـاي پيـــري‌ام

دل جــوانـي را برایــم ،مي گریست

هر چه مي شستم ز چشمـم  گریه را

در نگـاهم بــاز مـاتــم مي گریست

من مسيحم را ،خــــودم  دارش زدم

چوبِ دارم بين ،كه مریم مي گریست

بي دوايي اســتخوانم خــورده بود

خاكِ گورم داشت ، مرهم مي گریست

من ز آدم بودنـم  ، شـــك داشـــتم

بر ســرم ابلیس آدم مي گــریسـت

كــاش يـك شـب بـارشِ دسـتان او

شعرِ سرسـبز مـرا هـم مي گریست

آسـمانـش ابـري ام مي شــد «سها»

نم نمک من را ، چو شبنم مي گریست

 

 

دو رباعی از کتاب(ساقه های سبز صبح)در دست چاپ

 

 

  تا  کی من والتهاب من خواب کنی ؟

  شرم از شب و خوشه های مهتاب کنی

  آن  قدر به شعله شعله ات می رقصم

  تا  قطره  به  قطره ام سحر آب کنی

**

 بازا که شب ستاره را در زده ای

در آبی آسمان من پر زده ای

با آن همه تازگی که بر شاخه ی توست

 ازسمت طلوع سرخ گل سرزده ای

 

عطر سرخ انار (از کتاب بوی دست های تو )

 

عطرِ سرخِ انار

 

همسفرِ آسمان بودم

آن شب

كه پچ پچِ ستارگان

خوابت را پريشيد

و تو

خوابناك و شتابنا ك

به سويِ پنجره دويدي

اشتياقِ ماهتاب را نوشيدي

و نگاهم

 

پُر از عطرِ سرخِ انار شد  !

 

  The red perfume of pomegranate

  

I was a wayfarer of the sky

that night

when the whisper of the stars

disturbed your sleep

 

And you

sleepy and hastily

walked to the window

and drank the moonlight`s desire

and my look

 

became full of the red perfume of

pomegranate

 

دو رباعی (از کتاب یک کوچه نگاه )

 

 

    امشب به سمند فتنه هی خواهم زد

   وز نوش تو تا سپیده می خواهم زد

   مویم شده رنگ برف و عمرم به شتاب

   امشب نزنم پیاله کی خواهم زد ؟

**

  در چشم تو آفتاب را می فهمم

   غوغای خُم شراب را  می فهمم

   بی رنگ مباش با لب خشک دلم

   من معنی قهر آب را می فهمم

تیک تاک (از کتاب ترانک های تنهایی من آماده ی چاپ)

 

 

  تیک تاک

 دیروز

 برآستان حضرت ایّوب

 بوسه زدم

و در حاشیه ی لوحه ی موروثی اش

 به یادگار نوشتم:

 

 صبورترین عقاب

ساعت من است

که ثانیه های دوری است

 به شکار عمرم

 نشسته است !

 

آواز سکوت (از کتاب قنوت باد آماده ی چاپ)

 

آواز سكوت

 

  لانه ها

در بادند

و بي پروازها

در پرواز !

 

چه سخت مي شود ،

نسرودن

وچه سهمگين

فصول را گُم كردن

 

افسوس

كه بال مي شكند

وآواز

در سكوت مي مانَد  !

حکمت 85 نهج البلاغه ( از کتاب جرس فریاد می دارد جلد 1)

 

 حكمت 85 -پرهيز از ادّعاي علمي (علمي، اخلاقي )

وَ قَالَ ع: مَنْ تَرَكَ قَوْلَ لَا أَدْرِي أُصِيبَتْ مَقَاتِلُهُ.

 

Amirul Momineen (A.S.) said : Whoever gives up

 saying " I do not know meets destruction 

  و درود خدا بر او، فرمود: کسى که ازگفتنِ«نمى‏دانم» روى گردان است،

 به هلاکت و  نابودى مى‏رسد.

  شعر «  سها  »

 مكوش تا بنمايي که  عالم    دهري

 كه گاه لفظ "نمي دانم "عالمانه تراست

جکمت 86 نهج البلاغه(از کتاب جرس فریاد می دارد جلد1)

 

حكمت 86 -برتري تجربه ي پيران از قدرتمنديِ جوانان (اخلاقي ، تجربي )

وَ قَالَ ع : رَأْيُ الشَّيْخِ أَحَبُّ إِلَيَّ مِنْ جَلَدِ الْغُلَامِ، وَ رُوِيَ مِنْ مَشْهَدِ الْغُلَامِ.

 

Amirul Momineen (A.S.) said : I love

the opinion  of an  old man  more  than

the determination  of a  young man ; or

according  to  another   version  ,  more

than the martyrdom of a young man  

و درود خدا بر او، فرمود: انديشه ي پير در نزد من ازتلاش

 جــوان خوشايندتر است. (و نقل

 شده که تجربه پيران ازآمادگى رزمى جوانان برتراست)

 شعر «  سها »

غلام گفته و تدبیر نغز  پيرانم

كه پندشان ، به دو صد مرد جنگجو ، ارزد

حکمت 87 نهج البلاغه(از کتاب جرس فریاد می دارد جلد 1)

 

  حكمت 87-ارزش استغفار (طلب بخشش از خدا )(اخلاقي ، معنوي )

  وَ قَالَ ع: عَجِبْتُ لِمَنْ يَقْنَطُ وَ مَعَهُ الِاسْتِغْفَارُ.

 

Amirul  Momineen (A .S .)   said  : I wonder

about  the

  man   who  loses hope   despite possibility

of seeking

forgiveness  

  و درود خدا بر او، فرمود:درشگفتم ازکسى که مى‏تواند

 استغفار کند و نااميد است.

   شعر « سها  »

  توئي كه مأمن غفران    به پيش    رو داري

  چرا ز توبه ي  بدهاي خويش  ، نوميدي ؟

 

چند رباعی از منصور قاسمیان

 

منصور قاسمیان متولد نهم بهمن ۱۳۳۶خورنگان فسا

 * * *

دیری است کلیدِ خنـده را گُم کردم

حـوّای وجود ،صــرفِ گندم کردم

بی تاب وشکسته ولگــدکوب شدم

تا گـریه برای ِفهـــــمِ مردم کردم

* * * 

هـذیان غـزل ،تبِ ســرودن دارم

 دلشـوره ی عشق وشوق بودن دارم

 پاشـــوره کنید ، بالِ پـــرواز ِمرا  

 زیـرا که هــوای ِ پرگشـودن دارم

* * * 

گرحوصله ای مانده تورا ای شبگـرد

 فانوس به دست گیر ودرکوچه بِگرد

ازخشت نوشته هایِ متن دیـــــوار

 آگاه شوی ، نمانده ازما جز گَـــرد