.

 معراج دل

كم كمك صبح است و چشمان  نیمه باز

چشــمه جوشان است و هنگــام نمــاز

مي زنـد نــوزاد مشـرق ، ونــگ ونـگ

مي كند بر خــواب نوشـين عرصه تنگ

بر تــو مي خوانَــد خروس  از زيـر لب

مي پــرانَد خــواب دوش از چشـم شب

مـــي رســـد  بانـــگ اذان  از راه دور

مي زند گـــل بوســـه بر انــدام نــور

سِـهره مي خــوانَد ســرودِ بـاغ ، بـاغ

ژالـــه مي شــويد غبــار از روي راغ

خنــده مي لغـزد  به لب ‌هـاي تمشــك

غنــچه مي رقصـــد به زير بيدمشــك

كي دگـــر هنگـامه ي خوابيــدن اسـت!

ديــده وا كــن گاه دلبــر ديــدن اسـت

وقــت احـــرام گـــل احســاس هاست

هَروَلــه در رنـگ و بــوي  ياس هاست

وقــت پُـر فيــض اذان بوئيــدن  است

در وضـــوي صبـح دل روئيــدن است

بایــد از ایـــن خــانه  سوي خُـم شدن

در دل ســـجّاده  در  او گُــــم شـــدن

گم شدن آنســان كه مانَد از  تـو پوست

پُر شوي از يـاد و نـام و عشـق دوست

گُم شوي كـز خــود نپــرسي چيسـتي

بگــذري  وز خــود نپــرسي كيســتي

لــذّت بــا او شــدن  همزيسـتي سـت

ورنــه  باقــی زنـدگي  در نيستي ست

بایـد از انـوار ايمـــان  هــالــه چيــد

جــانمــاز آورد و از  آن لالـــه چيـــد

لاله هــا را دســته دســته بسـته كرد

بســته ها را روي هــم  گلدســته كرد

پـس گــــل و گــلدســـته را  آواز داد

بــر فــرازش رفـــت و دل پــرواز داد

وان نه پــروازي كه  پـَـربــازي شوي

بلكه پــر بــازي كه خــود رازي شوي

بگــذري زينجا كه جــاي مرده هـاست

پَر كشــي آنجــا كه اوجـش تا خداست

خود زني نقشــي كه تارش محكم است

بشــكني این بـت كه نامــش آدم است

آري آري ،  مي توان ايــــن  گـــونه بود

مي‌تـــوان عطــر آفرين چون پونـه بود

مي‌تـــوان  آلوده رخــت كهنــه  سوخت

مي‌تـــوان از مخـمل گـل ، جـامـه دوخت

مي‌تـــوان بـــاغ  پـــرســـــتو آب داد

مي‌تـــوان   بر چشـــم آهـــو خواب داد

مي‌تـــوان دســــتان ماهــي را فشــرد

همرهـــش پــس کوچـه ي دريا  شمـرد

مي‌تـــوان بـر تـــارک مــه لانــه كـرد

تا ســـحر گيســوي شب را  شانه  كـرد

مي‌تـــوان در كـــام پوپـك  شعر كاشت

شعر سرشـــارِ خــوشِ   پُر مهـر كاشت

شـعر گويـــايي كه جـــان پويـــا كنـد

آســــمان را  زيـــر پَـــر جويـــا كنـد

شـــعر دلهـــايي «سها» كه  طيـر داشت

شــعر آنجـــايي كه  قــرآن سير داشت