.

از تو زلف  سیه و روز پریشان از من

وز تو یک ناله و صد دیده ی گریان از من

از چه تدبیر فلک ، دور کن این جان از من

                           «نه همین می رمد آن نو گل خندان از من

                            می کَشد خار ، در این بادیه دامان از من»

نیست همچون شِکنش در دل من هیچ قرار

وز سرِ دامگهش، نیست مرا پایِ فرار

نه رها می کُنَدَم ، نی دهدم رُخصت و بار

                            « با من آمیزش او ،الفتِ موج است و کنار

                            روز و شب با من و، پیوسته گریزان از من»

من همه ناله و آهم، سرِ راهِ که روَم ؟

محوِ خورشید توأم ، دیدنِ ماهِ که روم ؟

گر برانی ز درم بر درِ جاهِ که روم؟

                          «قُمری ریخته بالم ،به پناهِ که روم ؟

                          تا به کَی ؟ سر کشی ای سَروِ خرامان از من ؟»

زیر گل ، بر لب جو ، طرفِ چمن ، در شبِ ماه

با تو ای راحتِ جان ،رَشکِ مَلَک ، همدمِ راه

صبحدم ، وقتِ شفق ، نیمه ی شب ، یا که پگاه

                              « به تکلُّم ، به خموشی ، به تبسّم ، به نگاه

                               می توان بُرد ، به هر شیوه ، دل آسان از من ؟

زیرِ بارت نرود ناصحم ای عقل سلیم

لب فرو بند و مزن پای، فرایندِ گِلیم

دارد این داغ «سها » بر دلش ازعهد  قدیم

                                   «اشک بیهوده مریز اینهمه ، از دیده «کلیم»

                                   گَردِ غم را نتوان شُست به توفان از من»

تاریخ سرایش 22/1/68