.

دارِ سرخ

جانمازِ سبزم

برگي ست

ريشه در عسل سپيد

كه مادرم ، به سينه دارد

در قبّه هايِ نور

و دير سالي ست

سرخ ، به دار مي آويزدم در آن

هر روز !

خسته نباشي ،    مادر ! !