.

حكمت 73-ضرورت خود سازي رهبران و مديران

(اخلاقي ، تربيتي ، مديريّتي )

 وَ قَالَ ع : مَنْ نَصَبَ نَفْسَهُ لِلنَّاسِ إِمَاماً ،  فَلْيَبْدَأْ

بِتَعْلِيمِ نَفْسِهِ قَبْلَ تَعْلِيمِ غَيْرِهِ، وَ لْيَكُنْ تَأْدِيبُهُ

بِسِيرَتِهِ قَبْلَ تَأْدِيبِهِ بِلِسَانِهِ،وَ مُعَلِّمُ نَفْسِهِ

 وَ مُؤَدِّبُهَاأَحَقُّ بِالْإِجْلَالِ،مِنْ

 مُعَلِّمِ النَّاسِ وَ مُؤَدِّبِهِمْ.

Amirul Momineen (A.S.)said  :  Whoever

places himself as  a leader of  the   people

should   commence   with  educating   his

own- self before educating others;and his

teaching should be by his own conduct

before  teaching  by  the  tongue . The

person  who teaches and instructs

his   ownself  is more entitled to

esteem  than he who teaches

and instructs

    others. 

و درود خدا بر او، فرمود :کسى که خود را رهبر مردم قرار

دهدبايد پيش ازآن که به تعليم ديگران پردازد، خود

را بسازد ،  وپيش از آن که به گفتارتربيت کند ، با

کردار تعليم  دهد،زيرا آن کس که خود را تعليم

دهد وادب کند سزاوارتربه تعظيم است ازآن

که ديگرى را تعليم  دهد.

وادب بياموزد.

شعر «  سها  »

كسي که آينه ي  ذات دیگران گردد

سزاست خود به فضيلت چو  انبيا  باشد

وگر  به   نیکی  گفتار  دم  زنَد هر   روز

هماره  در  عملش  ، پاک و بر ملا باشد